Μια Συμμαχία για την Ελευθερία και την Δημοκρατία στα Πανεπιστήμια

Στα μεσα της περασμένης δεκαετίας μια ομάδα γνωστών συμπολιτών μας -κυρίως απο τον χώρο της τοτε ανανεωτικής αριστεράς- πήραν τη πρωτοβουλία να συγκροτήσουν μια νέα πολιτική συλλογικότητα, το Μέτωπο της Λογικής κατά του Εθνικισμού για μια Σύγχρονη Εξωετρική Πολιτική. Η συλλογικότητα , η οποία - και λόγω συγκυριών- επέτυχε να μην ταυτισθεί με κομματικούς φορείς και επιλογές, συγκέντρωσε δυνάμεις πολύ διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών καταγωγών και αναφορών και κατάφερε να αναδείξει μια σειρα κρίσιμων ζητημάτων που ειχαν σκεπαστεί κάτω απο το τέλμα ενός αφόρητου ποπουλισμού με άφθονη μυρωδιά λαϊκοπατριωτισμού...

Με αφορμή μια παρέμβαση του φίλου καθηγητή Γιάννη Κοντογιάννη στο fb για το θλιβερό συμβάν του προπηλακισμού του συναδέλφου του Μάκη Σαπουντζόγλου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο σκέφτομαι αν ήρθε επιτέλους η ώρα να συγκροτηθεί μια αντίστοιχη με το Μέτωπο Λογικής συλλογικότητα που θα θέσει με επιτακτικό τρόπο τα κρίσιμα ζητήματα της δημοκρατίας αλλά και της ελευθερίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της διακίνησης των ιδεών στα Πανεπιστήμια, ενάντια σε καθε αντίληψη και συμπεριφοράς βίας και αποκλεισμού...

Ακολουθεί η ανακοίνωση του Συλλόγου ΔΕΠ για το συμβάν...

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΕΠ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αθήνα, 27 Νοεμβρίου 2009

Το απόγευμα της Τετάρτης 25 Νοεμβρίου, ομάδα 15 περίπου ατόμων αγνώστων στοιχείων εισέβαλε στην αίθουσα όπου δίδασκε ο συνάδελφος Μάκης Σαπουντζόγλου και του ζήτησε με σκαιό τρόπο να σταματήσει τη διάλεξη και να αποχωρήσει, διότι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τη συγκεκριμένη αίθουσα για δικούς τους σκοπούς. Όταν αυτός αρνήθηκε, τον προπηλάκισαν με χυδαίο λεξιλόγιο και χειροδίκησαν εναντίον του. Το επεισόδιο αυτό έρχεται σε συνέχεια άλλων περιστατικών βίας που έλαβαν χώρα στο ΟΠΑ τα τελευταία χρόνια, αλλά είναι η πρώτη φορά που ασκείται σωματική βία σε βάρος διδάσκοντος του Πανεπιστημίου μας κατά την ώρα του μαθήματος.

Το ΔΣ του Συλλόγου Μελών ΔΕΠ του ΟΠΑ εκφράζει την αγανάκτησή του για το αποτρόπαιο συμβάν και δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του στο συνάδελφο Σαπουντζόγλου. Ζητά επίσης από τις Πρυτανικές αρχές του ΟΠΑ, το Υπουργείο Παιδείας και τα άλλα όργανα της πολιτείας, να μας γνωστοποιήσουν τι μέτρα προτίθενται να λάβουν επιτέλους, ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα στο μέλλον και να υπάρξει στοιχειώδης έστω προστασία των εργαζομένων στο πανεπιστήμιο.

Tο ΔΣ καλεί τα μέλη ΔΕΠ σε μονοήμερη αποχή διαμαρτυρίας από τα διδακτικά τους καθήκοντα τη Δευτέρα 30 Νοέμβριου και ζητά από τα μέλη του να εξηγήσουν στους φοιτητές κατά την πρώτη τους διάλεξη μετά την 30η Νοεμβρίου τους λόγους της αποχής, αλλά και το ότι η όποια μορφή βίας δεν μπορεί να έχει θέση σε ένα χώρο μάθησης και έρευνας όπως το Πανεπιστήμιο.
Η αποχή της Δευτέρας 30 Νοεμβρίου είναι ένα ελάχιστο μήνυμα διαμαρτυρίας και μία συμβολική πράξη αλληλεγγύης προς έναν συνάδελφο μας. Στη θέση του θα μπορούσε να έχει βρεθεί οποιοδήποτε άλλο μέλος ΔΕΠ του ΟΠΑ.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου
Ο Πρόεδρος
Ο Γραμματέας
Πάνος Τσακλόγλου
Γιώργος Μπάλτας

το άθροισμα ΚΕΠ και ΠΟΛΑΝ

Aυτό θα πει συμπαράταξη δυνάμεων! Το τι δυνάμεων αυτο ειναι ενα Αλλο θέμα. Πάντως, η απόφαση των ηγετών του Κινήματος Ελευθέρων Πολιτών (μη δυναμένου να εκτεθεί στην κρίση των πολιτών) αλλά και του κόμματος "Πολιτική Άνοιξη" (... μετά ήρθε η βαρυχειμωνιά) να συμπαραταχθούν προκειμένου να κερδίσουν την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας χαροποίησε τα μαλα τους επιτελείς του κ. Γ.Καρατζαφέρη. Τώρα, πια το ΛΑΟΣ θα έχει να ανταγωνίζεται επι ίσοις όροις το άθροισμα της κοινοπραξίας ΚΕΠ-ΠΟΛΑΝ...

Εκλεκτικες συγγενειες; Ποιος ξέρει τι να συνδέει το άταφο κουφάρι του Χόνεκερ με τους Γαλάζιους Χμέρ...

Τις τελευταίες δύο τρείς μέρες διαπίστωσα -όχι, πάντως με έκπληξη- ότι ένα μέρος του πολιτικού προσωπικού αυτής της χώρας "βιώνει" με έναν ιδιαίτερο τρόπο τα ζητήματα της ιδεολογίας...

Παράδειγμα 1o:Γαλάζιοι συνδικαλιστές και άλλα μεσαία στελέχη του κομματικού μηχανισμού της Ρηγίλλης διατράνωσαν την απόφαση τους για αγωνα μέχρις εσχάτων προκειμένου να επέλθει στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας "ιδεολογική καθαρότητα". Ευτυχώς, που τα όποια βαρύγδουπα περί κόμματος "ιδεολογικής ενότητας" δεν εκφράζουν σοβαρές μερίδες τής οργανωμένης βάσης της Νέας Δημοκρατίας. Διαφορετικά, ο κίνδυνος να μετατραπεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μ-λ γκρουπουσκουλο θα ήταν μεγάλος...Δύστυχη Κεντροδεξιά και ακόμη περισσότερο φτωχό Φιλελεύθερο ρεύμα τις σας περιμένει απο τους Γαλάζιους Χμέρ...

Παράδειγμα 2ο: Η κα Αλέκα Παπαρήγα διάλεξε την ημέρα της επετείου της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου να κινήσει για τα μέρη του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής για να καταγγείλει τις διεθνείς εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για τα "20 χρόνια μετά" στην πρωτεύουσα της ενωμένης Γερμανίας. Η γ.γ του ΚΚΕ είχε κάθε δικαίωμα να ονομάσει τις εκδηλώσεις του Βερολίνου "αντικομμουνιστικές" αλλά σε καμμια περίπτωση δεν νομιμοποιείται χάριν της ιδεολογίας της να διαστρέφει την ιστορική μνήμη. Η κα Παπαρήγα μπορεί κάλλιστα να ένιωσε την ανάγκη μαζί με τους συντρόφους της να κατευθυνθούν στην Καισαριανή "γιατί σήμερα (χτές) στο Βερολίνο, η αφρόκρεμα των ιμπεριαλιστών και τα δευτεροκλασσάτα στελέχη τους και οι σύμμαχοί τους - ανάμεσα σε αυτούς και ο Έλληνας πρωθυπουργός - πήγαν να γιορτάσουν την πτώση του τείχους (και να)πανηγυρίσουν για την καπιταλιστική παλινόρθωση" αλλά δεν μπορεί να αρνείται να αποδεχθεί και να κατανοήσει την κοινωνική και πολιτική εξέλιξη πέρα απο τα σύμβολα της Ιδεολογίας και τα φαντάσματα της Ιστορίας. Αχ, Ρόζα που της χρειάζεται!Επιτέλους, γιατί αφήνεται άταφο κουφάρι τον Χόνεκερ;

Η μεγάλη διαβούλευση για την Εθνική Ταυτότητα

O Eric Besson ένας από τους πλέον προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης που στηρίζεται στην δύναμη της προεδρικής πλειοψηφίας Sarkozy, δεν έχει την ίδια πολιτική καταγωγή, αλλά ούτε και την ίδια πολιτική διαδρομή με τον σημερινό Γάλλο πρόεδρο.

Μόλις 2 χρόνια πριν, το 2007 ήταν ενταγμένος στην ομάδα που «έτρεχε» την καμπάνια της Ségolène Royal για το Προεδρικό αξίωμα. Και η ένταξη του αυτή, ήταν μια πολιτική ένταξη καθώς ο Besson από το 1993 και για τα επόμενα 14 συναπτά έτη ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και μάλιστα, μέλος της Εθνικής Γραμματείας του απο τις αρχές του 2000.

Εν μέσω της προεκλογικής περιόδου για τις προεδρικές του 2007 ο Besson εγκαταλείπει την συντρόφισσα του, ιδρύει έναν νέο πολιτικό σχηματισμό (υπό τον τίτλο "Les Progressistes") και μεταναστεύει στα φιλόξενα εδάφη της UMP που βρίσκεται σε διαρκή διεύρυνση των ορίων και της επιρροής της.

Αναλαμβάνει για πρώτη φορά κυβερνητικό πόστο τον Μάιο του 2007 μετά την περιφανή νίκη Sarkozy και τον Ιανουάριο του 2009 αναβαθμίζεται με την προσφορά και την ανάληψη του χαρτοφυλακίου για την Μετανάστευση, την Ενσωμάτωση, την Εθνική Ταυτότητα και την Αναπτυξιακή Αλληλεγγύη.

Από την αρχή της θητείας του o Besson μετατοπίζεται σε θέσεις για το μεταναστευτικό που κάνουν τους παλαιούς του συντρόφους να κοκκινίζουν από θυμό. Αλλά, σε κάθε περίπτωση ο πρώην σοσιαλιστής δήμαρχος της Dorzere και επί 10 ολόκληρα χρόνια βουλευτής της Drome στην Νοτιοανατολική Γαλλία δεν επιτρέπει στον εαυτόν του να φλερτάρει με την πολιτική υποκρισία -ακόμη κι αν χρειάσθηκε να υπερασπισθεί τις επιλογές μιας σκληρής πολιτικής αλλά και την προσωπική πολιτική του τιμή και αξιοπρέπεια στα γεγονότα του περασμένου Σεπτεμβρίου στους πρόχειρους καταυλισμούς των προσφύγων στο Calais.

Ο Besson που αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό μέρος της διεύρυνσης της προεδρικής UPM προς τα αριστερά (έστω και μέσω του πολιτικού σχηματισμού "Les Progressistes") μπορεί κάλλιστα και κυρίως αποενοχοποιημένα να εκφράσει το κύμα του νέου πατριωτισμού (έναν από τους πυλώνες της ιδεολογικής πλατφόρμας Sarkozy για την πιο σύγχρονη εκδοχή της γκωλικής «Ευρώπης των Εθνών» μέσα από την αναζήτηση της εθνικής ταυτότητας).

Με τούτα και με εκείνα, ο 51χρονος υπουργός -που γεννήθηκε εκτός της ηπειρωτικής Γαλλίας, στο Μαρόκο με μητέρα από τον Λίβανο- φαίνεται να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση: Επικεφαλής της μεγάλης διαβούλευσης για την εθνική ταυτότητα!

Οπα,"συντροφοι"!

Σε μια ανακοίνωση του ΚΚΕ με αφορμή τα όσα ακολούθησαν την δολοφονική επίθεση των τρομοκρατών στο Αστ.Τμήμα Αγίας Παρασκευής διαβάζω μεταξύ άλλων τα εξής: "Η «προκήρυξη» αυτών που πλαστογραφούν ονόματα και σύμβολα των λαϊκών αγώνων, όπως το όνομα της ηρωικής αντιστασιακής Ο.Π.Λ.Α." . Στην αρχή δεν πίστευα στα ματιά μου. Απο πότε, όμως, η παλιά ξεχασμένη -ακόμη και για το ΚΚΕ- Ο.Π.Λ.Α αναγορευέται σε "ηρωϊκή αντιστασιακή" οργάνωση; H Ο.Π.Λ.Α όσα χρόνια κι αν περάσουν θα παραμείνει ακόμη και στην μνήμη ενος μεγάλου μέρους της μη σταλινικής ελληνικής Αριστεράς ως μια "κλειστή" κομματική υπηρεσία δολοφόνων.

Υ.Γ:Eνα βιβλιαράκι του μακαρίτη Στίνα ξεκαθαρίζει τα πράγματα γύρω απο την "ηρωϊκή αντιστασιακή" Ο.Π.Λ.Α.

Δικαιώματα και ασφαλεια/ Ασφάλεια και δικαιώματα

Αρκετό "μελάνι" καταναλώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες για το αν προηγούνται τα δικαιώματα της ασφάλειας των πολιτών ή αν το πρόταγμα της ασφάλειας αφήνει πίσω, σε δεύτερη μοίρα τα δικαιώματα των πολιτών.

Αρκετοί συμπολίτες, μεταξύ αυτών και εγώ, είχαμε και έχουμε την άποψη ότι δικαιώματα και ασφάλεια για τους πολίτες συγκροτούν μια σχέση αδιάσπαστης ενότητας και μόνο ως αδιάσπατη ενότητα μπορούν να λειτουργήσουν και να παράγουν τον πολιτισμό της μη βίας στην καθημερινή ζωή στη πόλη.

Μετά την άνανδρη δολοφονική επίθεση στο Α.Τ Αγίας Παρασκευής το όποιο δίλημμα επιχειρήθηκε να εισαχθεί στην ατζέντα του δημόσιου διάλογου δεν έχει πια κανένα νόημα. Το γεγονός αυτό απο μόνο του έδωσε απαντήσεις - πλήρεις και οριστικές. Δικαιώματα και ασφάλεια (απο κοινού και σε ίση μοίρα) για να διατηρηθεί εν ισχύ μια ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία που αρνείται να περιέλθει σε καθεστώς φόβου και απελπισίας.

Η αμφίπλευρη διεύρυνση της Προεδρικής Πλειοψηφίας ή απλώς και μόνο, το παράδειγμα Sarkozy.

Ο Sarkozy είναι από τους ελάχιστους Ευρωπαίους ηγέτες που ευρισκόμενος στην εξουσία διευρύνει τα όρια της εκλογικής επιρροής αλλά και της πολιτικής/ ιδεολογικής ηγεμονίας της παράταξης του. Η επίδοση του ψηφοδελτίου της UMP και των συμμάχων της (παραδοσιακών και νέων) που συγκροτήθηκε και παρουσιάσθηκε ενώπιον των πολιτών από εκπροσώπους από το ευρύ φάσμα των υποστηρικτών της προεδρικής πλειοψηφίας δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης ή παρερμηνείας της ίδιας της πραγματικότητας… Και όχι απλώς και μόνο της πραγματικότητας των αριθμών.

Η προεδρική πλειοψηφία επί ημερών Sarkozy εγκαθίσταται για τα καλά στο Κέντρο και επιχειρεί με επιτυχία μια διπλή αμφίπλευρη ποιοτική διεύρυνση -προς τα δεξιά και προς τα αριστερά της. Την ίδια ώρα που οι Σοσιαλιστές, οι Δημοκράτες του Francois Bayrou (ενός εκ των κληρονόμων της ρεπουμπλικανικής παράδοσης της μη γκωλικής δεξιάς), ο βετεράνος Le Pen του Εθνικού Μετώπου αλλά και οι συγγενείς του (ο Philippe de Villiers και οι «Κυνηγοί» του στο σχήμα της Libertas) έβλεπαν τα ποσοστά τους αλλά και τις έδρες τους να ακολουθούν την κατιούσα, η λίστα του προέδρου κέρδιζε και σε ποσοστά και σε έδρες ( αύξηση κατά 11,23 % αλλά και 4παραπάνω έδρες).

Η λίστα της UMP (Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα) - εκτός από τους παραδοσιακούς της συμμάχους όπως τους Ριζοσπάστες του Jean-Louis Borloo και τους χριστιανοδημοκράτες του Forum des républicains sociaux- σε αυτές τις εκλογές είχε μαζί της και τα νέα αποκτήματα της πολιτικής επιρροής του Sarkozy : τους παραδοσιακούς κεντρώους του Nuveau Centre που εγκατέλειψαν τον Bayrou αλλά και τους σοσιαλδημοκράτες Les Progressistes υπό τον Eric Besson που μαζί τους σοσιαλφιλελεύθερους της La Gauche moderne υπό Jean-Marie Bockel αποτελούν την κεντροαριστερά της προεδρικής πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια , τα επιφανή αυτά στελέχη , προερχόμενα από την παλαιά UDF αλλά και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (ορισμένοι εξ αυτών είχαν διατελέσει και υπουργοί τις προηγούμενες δεκαετίες) όχι μόνο απετέλεσαν τη νομιμοποιητική βάση για τη διπλή αμφίπλευρη διεύρυνση αλλά συνέβαλλαν σε σημαντικό βαθμό και στην διαμόρφωση των κατάλληλων όρων και προϋποθέσεων για τη κατάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας.

Σε κάθε περίπτωση, η συνύπαρξη τόσο διαφορετικών πολιτικών προσωπικοτήτων, τάσεων και ρευμάτων πέρα από το θετικό μήνυμα που εκπέμπει δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αποδοχή ενός νέου πολιτικού ρεαλισμού που καταλήγει στην υπεράσπιση και την προώθηση εφαρμόσιμων δημόσιων πολιτικών που απαντούν με ευελιξία και ασφάλεια σε υπαρκτά προβλήματα μιας σύνθετης εθνικής και ευρωπαϊκής πραγματικότητας.