Οπα,"συντροφοι"!

Σε μια ανακοίνωση του ΚΚΕ με αφορμή τα όσα ακολούθησαν την δολοφονική επίθεση των τρομοκρατών στο Αστ.Τμήμα Αγίας Παρασκευής διαβάζω μεταξύ άλλων τα εξής: "Η «προκήρυξη» αυτών που πλαστογραφούν ονόματα και σύμβολα των λαϊκών αγώνων, όπως το όνομα της ηρωικής αντιστασιακής Ο.Π.Λ.Α." . Στην αρχή δεν πίστευα στα ματιά μου. Απο πότε, όμως, η παλιά ξεχασμένη -ακόμη και για το ΚΚΕ- Ο.Π.Λ.Α αναγορευέται σε "ηρωϊκή αντιστασιακή" οργάνωση; H Ο.Π.Λ.Α όσα χρόνια κι αν περάσουν θα παραμείνει ακόμη και στην μνήμη ενος μεγάλου μέρους της μη σταλινικής ελληνικής Αριστεράς ως μια "κλειστή" κομματική υπηρεσία δολοφόνων.

Υ.Γ:Eνα βιβλιαράκι του μακαρίτη Στίνα ξεκαθαρίζει τα πράγματα γύρω απο την "ηρωϊκή αντιστασιακή" Ο.Π.Λ.Α.

Δικαιώματα και ασφαλεια/ Ασφάλεια και δικαιώματα

Αρκετό "μελάνι" καταναλώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες για το αν προηγούνται τα δικαιώματα της ασφάλειας των πολιτών ή αν το πρόταγμα της ασφάλειας αφήνει πίσω, σε δεύτερη μοίρα τα δικαιώματα των πολιτών.

Αρκετοί συμπολίτες, μεταξύ αυτών και εγώ, είχαμε και έχουμε την άποψη ότι δικαιώματα και ασφάλεια για τους πολίτες συγκροτούν μια σχέση αδιάσπαστης ενότητας και μόνο ως αδιάσπατη ενότητα μπορούν να λειτουργήσουν και να παράγουν τον πολιτισμό της μη βίας στην καθημερινή ζωή στη πόλη.

Μετά την άνανδρη δολοφονική επίθεση στο Α.Τ Αγίας Παρασκευής το όποιο δίλημμα επιχειρήθηκε να εισαχθεί στην ατζέντα του δημόσιου διάλογου δεν έχει πια κανένα νόημα. Το γεγονός αυτό απο μόνο του έδωσε απαντήσεις - πλήρεις και οριστικές. Δικαιώματα και ασφάλεια (απο κοινού και σε ίση μοίρα) για να διατηρηθεί εν ισχύ μια ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία που αρνείται να περιέλθει σε καθεστώς φόβου και απελπισίας.

Η αμφίπλευρη διεύρυνση της Προεδρικής Πλειοψηφίας ή απλώς και μόνο, το παράδειγμα Sarkozy.

Ο Sarkozy είναι από τους ελάχιστους Ευρωπαίους ηγέτες που ευρισκόμενος στην εξουσία διευρύνει τα όρια της εκλογικής επιρροής αλλά και της πολιτικής/ ιδεολογικής ηγεμονίας της παράταξης του. Η επίδοση του ψηφοδελτίου της UMP και των συμμάχων της (παραδοσιακών και νέων) που συγκροτήθηκε και παρουσιάσθηκε ενώπιον των πολιτών από εκπροσώπους από το ευρύ φάσμα των υποστηρικτών της προεδρικής πλειοψηφίας δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης ή παρερμηνείας της ίδιας της πραγματικότητας… Και όχι απλώς και μόνο της πραγματικότητας των αριθμών.

Η προεδρική πλειοψηφία επί ημερών Sarkozy εγκαθίσταται για τα καλά στο Κέντρο και επιχειρεί με επιτυχία μια διπλή αμφίπλευρη ποιοτική διεύρυνση -προς τα δεξιά και προς τα αριστερά της. Την ίδια ώρα που οι Σοσιαλιστές, οι Δημοκράτες του Francois Bayrou (ενός εκ των κληρονόμων της ρεπουμπλικανικής παράδοσης της μη γκωλικής δεξιάς), ο βετεράνος Le Pen του Εθνικού Μετώπου αλλά και οι συγγενείς του (ο Philippe de Villiers και οι «Κυνηγοί» του στο σχήμα της Libertas) έβλεπαν τα ποσοστά τους αλλά και τις έδρες τους να ακολουθούν την κατιούσα, η λίστα του προέδρου κέρδιζε και σε ποσοστά και σε έδρες ( αύξηση κατά 11,23 % αλλά και 4παραπάνω έδρες).

Η λίστα της UMP (Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα) - εκτός από τους παραδοσιακούς της συμμάχους όπως τους Ριζοσπάστες του Jean-Louis Borloo και τους χριστιανοδημοκράτες του Forum des républicains sociaux- σε αυτές τις εκλογές είχε μαζί της και τα νέα αποκτήματα της πολιτικής επιρροής του Sarkozy : τους παραδοσιακούς κεντρώους του Nuveau Centre που εγκατέλειψαν τον Bayrou αλλά και τους σοσιαλδημοκράτες Les Progressistes υπό τον Eric Besson που μαζί τους σοσιαλφιλελεύθερους της La Gauche moderne υπό Jean-Marie Bockel αποτελούν την κεντροαριστερά της προεδρικής πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια , τα επιφανή αυτά στελέχη , προερχόμενα από την παλαιά UDF αλλά και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (ορισμένοι εξ αυτών είχαν διατελέσει και υπουργοί τις προηγούμενες δεκαετίες) όχι μόνο απετέλεσαν τη νομιμοποιητική βάση για τη διπλή αμφίπλευρη διεύρυνση αλλά συνέβαλλαν σε σημαντικό βαθμό και στην διαμόρφωση των κατάλληλων όρων και προϋποθέσεων για τη κατάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας.

Σε κάθε περίπτωση, η συνύπαρξη τόσο διαφορετικών πολιτικών προσωπικοτήτων, τάσεων και ρευμάτων πέρα από το θετικό μήνυμα που εκπέμπει δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αποδοχή ενός νέου πολιτικού ρεαλισμού που καταλήγει στην υπεράσπιση και την προώθηση εφαρμόσιμων δημόσιων πολιτικών που απαντούν με ευελιξία και ασφάλεια σε υπαρκτά προβλήματα μιας σύνθετης εθνικής και ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Ψηφιζουμε...

Ολοι οι φίλοι και συνεργάτες στις εκδόσεις METROPOLIS πιστεύουμε οτι το γεγονος της ελεύθερης διανομης -κυριο χαρακτιριστικο αλλα και συγκριτικο πλεονεκτημα των freepress- δεν θα πρεπει να λειτουργει περιοριστικα για τους οριζοντες της θεματολογίας τους. Σε αυτο το πλαισιο προχωρήσαμε με τη συνεργασία της ΜΚΟ Forum "ΑΓΟΡΑΙΔΕΩΝ" και του ΕΚΕΜ αλλά και τη στήριξη του Γραφειου του Ευρωπαϊκου Κοινοβουλιου στην Ελλάδα σε μια ειδικη έκδοση για τις Ευρωεκλογες (ολόκληρη η έκδοση σε pdf μορφή στο www.metropolisnews.gr)

ΕΑΛΩ...ΕΑΛΩ..

ΕΆΛΩ Η ΙΣΤΟΡΙΑ; Το ερώτημα τέθηκε και μάλιστα στο εξώφυλλο ανήμερα της επετείου της Αλωσης. Η επέτειος ήταν μάλλον η αφορμή και τίποτα περισσότερο. Το ζήτημα - οι αναγνώσεις των διαφορετικών εκδοχών της Ιστορίας μέσα απο media- μας έτρωγε καιρό... (www.metropolisnews.gr)

Τα διλήμματα του Αντώνη Σαμαρά

Δεν ήμουν ποτέ πολιτικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά. Διαφωνούσα και συνεχίζω να διαφωνώ μαζί τους σε αρκετά και σημαντικά αλλά αυτό δεν με εμπόδισε να τον τιμώ για το θάρρος με το οποίο υπερασπιζόταν τις ιδέες και τις θέσεις του. Μάλιστα, σε εποχές που δεν έβρισκε εύκολα τον δρόμο της δημοσιοποίησης των απόψεων του, οι σελίδες της μηνιαίας έκδοσης της σειράς «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Ειδικές Εκδόσεις- Τhe Economist» ήταν πάντα ανοικτές και φιλόξενες ( για του λόγου το αληθές τα κείμενα του σημερινού υπουργού Πολιτισμού υπάρχουν στην διάθεση παντός ενδιαφερομένου στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του www.enthesis.net).

Για όλα τα παραπάνω, νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω δυο κουβέντες για την ομιλία του στην εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής με θέμα «Προκλήσεις και Προοπτικές για την Ευρωπαϊκή Ένωση» ( το πλήρες κείμενο από το ΑΠΕ http://www.ana-mpa.gr/anaweb/subscriber/showitem?service=17&listid=NewsList2677&listpage=2&docid=7614333).

Παρά το γεγονός ότι η ανάλυση που επιχειρεί για τις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο ως συνέπεια της διεθνούς κρίσης αλλά και την ανόδου των νέων εθνικών παικτών (π.χ Κίνα) κινείται σε πραγματιστικά πλαίσια , πιστεύω ότι και πάλι σπεύδει να επαναφέρει στο προσκήνιο διλήμματα του τύπου «περισσότερο Ευρωπαίοι ή περισσότερο Έλληνες» που το μόνο που προσφέρουν είναι να ανατινάζουν κάθε προοπτική ένωσης των διεστώτων.

«Μέχρι πρόσφατα, κάποιοι είχαν ταυτίσει την Ευρώπη με τη γραφειοκρατία της. Είχαν, ακόμα, ταυτίσει την υποταγή στην ευρω-γραφειοκρατία με το αίτημα «εκσυγχρονισμού» της Ελλάδας. Μας έλεγαν, λοιπόν, ότι για να γίνουμε «περισσότερο Ευρωπαίοι», πρέπει να γίνουμε «λιγότερο Έλληνες». Ότι πρέπει, τάχα, να αποβάλουμε την ελληνική ταυτότητα για να αποκτήσουμε «Ευρωπαϊκή συνείδηση». ώρα πια, μετά την κρίση, γνωρίζουμε ότι ισχύει μάλλον το αντίστροφο: Πρέπει να γίνουμε περισσότερο απαιτητικοί από τους εαυτούς μας, ως Έλληνες, για να γίνουμε Ευρωπαίοι».Αυτά ανέφερε σε μια αποστροφή της ομιλίας του ο Αντώνης Σαμαράς και το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ο θαρραλέος Μεσσήνιος πολιτικός άνδρας αρνείται να κατανομάσει τους φορείς αυτών των ιδεών και απόψεων και περιορίζεται στους "κάποιους" που "μας έλεγαν" δίχως άλλα στοιχεία ταυτότητας. Δικαίωμα του να θέτει εκείνος τα όρια της πολεμικής του. Αλλά υπό έναν όρο: Να αντιπαρατίθεται ανοικτά και δημόσια απέναντι σε υπαρκτές απόψεις και θέσεις. Μην κάνει (ξανά) το σφάλμα να πολεμήσει... ανεμόμυλους.Δεν του αξίζει. Ας κάνει την υπέρβαση που απαιτούν οι καιροί.

Mνημονεύοντας τον Καποδίστρια

Ποτέ δεν θα πίστευα ότι σε ένα τηλεοπτικό πλατό (όπως εκείνο του ΣΚΑΙ το βράδυ της Δευτέρας)θα μπορούσαν 200 και πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα από την πολιτική, τις επιστήμες και τις τέχνες, την εκπαίδευση και τα media, την οικονομία και τις άλλες πολλαπλές εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής όχι μόνον να συνυπάρξουν αλλά και με το πάθος των επιχειρημάτων τους να τροφοδοτήσουν ένα ζωντανό, «πυρακτωμένο» διάλογο για μεγάλους άνδρες που άφησαν με τον ένα ή άλλο τρόπο το σημάδι τους σε αυτό τον τόπο και αρκετοί εξ αυτών με τη σκέψη και τα έργα τους υπερέβησαν το όποιο εθνικό (τοπικό) στοιχείο τους συνόδευε και σφράγισαν το εισιτήριο της οικουμενικότητας τους.

Ένα θετικό σημάδι για τους καιρούς μας. Μια αισιόδοξη εικόνα για το τώρα και το αύριο.

Αυτά ως προς την συμμετοχή των επωνύμων αλλά και την ανταπόκριση του κοινού.

Από την άλλη πλευρά, πάντως, η όλη διαδικασία αφήνει και μια πικρή γεύση. Το αποτέλεσμα κάπου μας οδηγεί - μπροστά σε ένα καθρέφτη που η εικόνα που αποτυπώνεται δεν περιποιεί τιμή…

Hθελημένα ή αθέλητα προσπερνούμε ένα σημαντικό γεγονός: Το νεοελληνικό κράτος συγκροτείται εκ του μηδενός κάπου εκεί προς τα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 19 αιώνα. Με βάση αυτή τη κρίσιμη λεπτομέρεια η αγνόηση της συνεισφοράς του Ιωάννη Καποδίστρια καθίσταται επικίνδυνη (ναι, επικίνδυνη, πολλαπλά επικίνδυνη) - τόσο για εμάς, όσο και για τους επόμενους από εμάς. Γιατί προδίδει άρνηση αποδοχής των πραγματικοτήτων και απόδραση στο καθε φορά ελκυστικό εθνικά φαντασιακό...